اين اولين سقوط هواپيما در جهان و ايران نيست و آخرين آن هم نخواهد بود.

هنگامي كه اين واقعه دهشتناك را شنيديم دردناك بود براي هر انساني درد ناك است ،
به ياد مادران آن ورزشكاران جودو كار جوان هستم كه چگونه اين درد را تحمل خواهند كرد در حالي كه در انتظار باليدن فرزندانشان در صحنه ورزش بودند.
چه آرزوهائي دود شد و با درد نابود گرديد. چه افرادي نابود شدند كه انسان بودند و حق زيستن بيشتري داشتند تا روزگاري ديگر به مرگ هنجار تري از جهان بگذرند.

سئوالي كه ميماند يافتن مجرم است تا ببينيم چه كرده كه چنين شده و چه كنيم تا اين وقايع كمتر و كمتر پيش آيد. اين پاسخ در جعبه سياه هواپيما نيست بلكه دركارنامه سياه حكومت است.

كساني كه به سال عمر از هم عصران من هستند به ياد ميآورند كه پيش از انقلاب 57 در بحبوحه شورش مردم ، هواپيمائي مسافربر در مسير تهران مشهد سقوط كرد . شريف امامي به سخن آمد كه حالا مخالفين ، دولت را مقصر اين فاجعه ميدانند. و همين هم بود مردم دولت ها را باعث آن فاجعه و نيز فاجعه امروز ميدانستند و ميدانند.

وقايعي كه در كشور اتفاق ميافتد ناشي از سياست هائي است كه توسط دولت دنبال ميشود اين دولت بي لياقت بوده كه اين هواپيما هاي داغان را از سمساري هاي روسيه خريده و در خطوط هوائي راه انداخته است.

مسئوليت همه اين فجايع با دولت است، اگرچه گويا دولت هاي نيم قرن اخير، مسئوليتي جز خفه كردن صداي مردم در اين سرزمين نداشته اند.
دولت بي لياقت كه سر در توبره خارجي دارد نتيجه كارش جز به كشتار مردم در زمين و هوا نمي انجامد.