





اين شهر را بارها و بار ها ديده ام ، هرگاه بر مسير گذرم قرار داشته به ديدن چندين باره ديوار هاي گلي باقي مانده از قرن ها پيش آن رفته ام. قدمت اين شهر به دوران پارتيان ميرسد و در گويش آنان زبان باستاني ايراني هنوز زنده است.
در اين شهر محله اي هست به نام محمديه كه كارگاه هاي عبا بافي آن شهرت دارد . تاريخ حفر زيرزمين هائي كه در اين محله حفر شده را كسي نميداند . زندگي در زير زمين در مناطق كويري يك ضرورت براي ادامه حيات است ، براي حفظ انسان از سرما و گرما.
تعداد كساني كه به عبا بافي مشغولند انگشت شمار است .
اين محله، اين شهر، اين مردم سخت كوش و باهوش بسيار ديدني هستند سرزميني كه روزگاري حاكمش از خاندان بزرگ پيرنيا بوده كه هم اكنون خانه زيبايشان موزه ديدني شهر است و خانه فاطمي ها كه حسين فاطمي را پرورد تا روزنامه نگاري شود و وزير گردد تا اينكه طرح او براي سقوط سلسله پهلوي شكست بخورد و بعد از مدتي زندگي پنهاني دستگير و اعدام شود. و به يادش بوديم و نامش را سي سال پيش بر خيابان ها گذاشتيم تا باز كساني تشخيص دادند كه خيانت كار بوده است . اين چرخه خدمت و خيانت هم چنان ادامه داشته و دارد انگار نميخواهد رهايمان كند.
اين شهر محل تولد دكتر غلامحسين مصاحب است . كسي كه در رياضي صاحب نظر بود گمان كنم كه در فرانسه رياضي خوانده بود ،كتاب تئوري مقدمات اعداد را نوشت در پنج جلد قطور به سبكي خاص كه مخصوص خودش بود و كار بزرگي است . ايشان در ادبيات نقش شايسته اي داشت و فرهنگ لغات از اين مرد بزرگ باقي مانده است.
كوير انسان ها را بزرگ ميپرورد شايد به دليل سختي زندگي و دسترسي با مشقت به آب و نان و شايد به خاطر آسمان كوير كه گستره پهناور آسمان را هر شب در برابر ديدگان مردمش به وضوح ميگستراند.
تصاوير عبا بافي اين شهر ديدني است.
Labels: شهرها